Djenghis

Wanneer hun galop de aarde raakt
beven onze handen en onze muren
Morgen zijn ze hier
met briesende paarden en rollende torens
Achter onze stenen worden wij slechts beschermd
door onze moed en onze huid

Wanneer onze galop de aarde raakt
beeft de wereld van angst
De Grote Horde is gekomen om
stenen steden te maken tot graasland
Als de muren vallen
zullen wij hen uitroeien als ongedierte

Attila

Waar hij komt, sterft het gras
Zo brak hij de Balkan
Sloeg hij op de poort van Constantinopel
Vereffende hij Metz met de heuvels
en stond hij voor sidderend Rome

Buig, buig voor de Gesel Gods
Wie niet buigt,
breken we de knieën

Je Kunt Alleen Maar Zinken (Doe Dat Ook)

Al mijn woorden aan jou,
maar vooral ook mijn hart
rotten weg in een waterig graf.
Ondiep en gevuld met de resten
van dode rozen,
misplaatst, buiten hun perken,
in jouw drassige werkelijkheid.
Er is geen begrafenis,
noch een grafzerk
ter verwerking van de herinneringen.
Want in het moeras van jouw geest
valt niet te graven,
daar kun je alleen maar in zinken.
Doe dat dan ook.